รำพึงถึงเจ้า

รำพึงความหลังที่ยังคิดถึงเจ้า ดวงใจมีรอยร้าวหลายคราวพี่ผวา เคยรักเคยปองเพียรจ้องไขว่คว้า แม้กาลจะเนิ่นนานมา แต่สุดาฝังดวงมาลย์ นัยน์ตาคมซึ้ง ยังตรึงติดตาพี่ ตากลมสมศรีเทพีของสถาน เคยจ้องมองตาเหมือนว่าอาหาร คิดไปเหมือนไม่ประมาณ จึงซมซานทรมา ใจพี่ตรมเหมือนพรมด้วยเกลือ แต่ใจเจ้าเจือเพชรหรือไรหนา อดีตติดใจช่างไม่นำพา ร้าวรานเสน่หา ร้างราเสน่ห์จันทร์ ความจริงบัดนี้เจ้ามีที่เชยชื่น ใจเราเฝ้าฝืนทุกคืนยังใฝ่ฝัน ชาตินี้โศกาฟันฝ่าจาบัลย์ พิษรักตามปลุกผูกพัน อยากมีวันเชยอนงค์

*****